Kim jestem, kim chce być

Kim jestem?

Jestem Weronika, Suro, Suronika, jak kto woli. Mam 15 lat chodź niektórzy twierdzą inaczej. Z twarzy wyglądam na o wiele więcej ale przez to, że jestem drobna i dość bardzo niska niektórzy myślą, że dopiero co wyszłam z podstawówki. Jestem w trzeciej klasie gimnazjum, a zdarzyło się parę razy, że pomylił mnie ktoś z pierwszo-klasistą i zawołał za mną "kici kici". 

Na moje życie towarzyskie od jakiegoś czasu nie mogę narzekać, chociaż jeszcze niedawno narzekałam na samotność. Jestem trochę zbuntowana, zdemoralizowana, może delikatnie samolubna. Dbam też o innych albo chociaż się staram.

Gram na skrzypcach, jestem harcerką. UWAGA TYPOWA HUMANISTKA! Piszę wiersze, opowiadania, prowadzę pamiętnik i twierdzę, że dla niektórych byłby on dobrą lekturą. Często chodzę z "głową w chmurach", nie uważam na ludzi, nie przejmuje się opinią innych. Twierdzę, że "w życiu trzeba wszystkiego spróbować" szczególnie teraz, gdy w pewnym sensie każdy nam to wybaczy.

Marze o studiowaniu psychologii.

Kim chce być?

Chce być trochę bardziej skryta, może mnie nachalna, bardziej poważna i MYŚLEĆ WIĘCEJ O PRZESZŁOŚCI? Jak każda kobieta marze o idealnej figurze, ale tu jest coś co ja mam a one nie! Dużo osób twierdzi, że ją posiadam! Mimo mojego niskiego wzrostu dużo dziewczyn zazdrości mi "płaskiego" brzucha i WYCHUDZONYCH nóg. One chcą schudnąć, ja chce PRZYTYĆ! Chce dużo DUŻO ale zazwyczaj gdy się za to zabieram szybko mi się to nudzi.

Kiedyś chciałam być bardziej... lubiana? Kochana? Ale wystarczyła mi jedna osoba bym zrozumiała, że nie muszę się zmieniać. CHCE BYĆ TAKA JAKA JESTEM.