Magiczny czas świąt

Zima. Śnieg, łyżwy, sanki, święta, prezenty, sylwester, dużo wolnego. Wieczory przy dobrej książce, kawie, pod kocykiem gdy za oknem pojawiają się i znikają białe śnieżynki.
Z tym mi kojarzy się zima. Pomimo tego, że jestem bardzo BARDZO ciepłolubna, to zima jest jedną z moich ulubionych pór roku ze względu na to, że jest bardzo klimatyczna, magiczna(?).
Ale temat, który chce dzisiaj poruszyć -święta. Większość z was pewnie już nie może doczekać się dnia, w którym siądzie przy stole z całą rodziną, wypatrzy pierwszą gwiazdkę i zacznie śpiewać kolędy. Nie może doczekać się prezentów pod choinką, przyjazdu krewnych z dalekich stron, których nie widziało się bardzo dawno.Dla większości z was jest to magiczny czas, kiedy wszyscy się kochają. Dla większości, ale nie dla mnie. W mojej rodzinie nie czuć tej "magii", przy stole ciągle każdego obgadują, narzekają, że się nie odzywam, a gdy się odezwę twierdzą, że gadam głupoty i lepiej jest jak siedzę cicho, a co jest najdziwniejsze- nikt nie dostaje prezentów pod choinkę, chyba, że moja młodsza kuzynka, która do Sanoka przyjeżdża tylko na święta i wakacje. Lecz w tych świętach będzie coś innego, magicznego, coś co odróżni je od innych świąt.
Po pierwsze, dokładnie w wigilię minął dwa miesiące odkąd nie muszę przejmować się samotnością.
Po drugie, mam ogromną nadzieje, ze chociaż jeden dzień tych świąt spędzę z moim jedynym. Boże Narodzenie, może Szczepana, nie ważne. Ważne, że będę mogła z kimś porozmawiać, do kogo się przytulić i złożyć komuś szczere życzenia.

Na koniec, tak żeby sprostować. Pisałam kiedyś, że jestem ateistką, i żeby nie nikt mi zaraz nie napisał "taka wielka ateistka, a święta obchodzi". Święta traktuje jako tradycje, a nie oczekiwanie na przyjście Jezusa i świętowanie jego narodzin, przy czym nigdzie nie jest napisane, że urodził się akurat 25 grudnia. Tak samo mógł by się narodzić w lipcu, kwietniu czy październiku.